Onder een stralend lentezonnetje bezochten we vervolgens de IJzertoren, met eerst een magnifiek vergezicht over de IJzervlakte en daarna het etage per etage opgebouwde museum. Beneden gekomen was de stemming unaniem: straffe kost...

Het volgende programmapunt was ook een voltreffer: een lekkere maaltijd in gasthof 't Zweerd, op de zonovergoten Grote Markt te Ieper. Lekker volgegeten bezochten we kort daarna een eerste keer de Menenpoort en stapten toen het in Flanders Fields museum binnen. Een van de meest beklijvende themamusea uit Europa...

Na een terrasje in de zon (ook de inwendige mens heeft vorming nodig) reden we naar Sanctuary Wood, net buiten Ieper, waar op Hill 62 een slonzig maar erg leuk museum wachtte. Na een authentiek tripje doorheen de laatste loopgraven van de Eerste Wereldoorlog en een speurtocht naar oorlogsschroot in een nabijgelegen veld vertrokken we voor onze voorlaatste stop van die dag. In Zonnebeke bezochten we het wereldbekende Tyne Cot Cemetery, die met zijn 12000 identieke witte zerken een stevige geschiedenisles en een forse klets in het gezicht was voor onze leerlingen.

Begonnen met de verliezers, de nederige zwarte zerken, half verzonken in de netjes onderhouden grond, en geëindigd met de overwinnaars, ook al is dat erg cynisch en relatief. Nog even een woord van bewondering over het vernieuwde bezoekerscentrum op de laatste begraafplaats en we waren onderweg voor een gezellig frietje. Na de hongerige mens werd ook een laatste keer de spirituele mens aangesproken op het immer kippenvel bezorgende Last Post. Onder de Menenpoort maakten de klaroenspelers van de lokale brandweer, de oud-strijders van de Tweede Wereldoorlog (de laatste oud-strijder van de Eerste Wereldoorlog is reeds een tijdje overleden) en de scholieren uit Groot Brittannië en Nieuw Zeeland veel indruk. Na een laatste foto boven aan de poort trok de karavaan zich weer op gang, huiswaarts...

Het was stil in de auto...

foto van die dag